Bekijk het eens vanuit een ander perspectief, zeg ik heel vaak tegen cliënten.
Op het veld tussen de bergen zat zij, ineen gedoken, zware kettingen die als symbool stonden voor het vastgeketend zijn. Een klein hoopje mens zag ik zitten, hoofd naar beneden.
Dit is een situatie die ik vaak als een film voor mijn ogen, weten en voelen krijg als ik cliënten in mijn praktijk of online een behandeling geef.
Als je je klein en niet zichtbaar wilt zijn, niet durven opkijken naar de angst, dan zie je niet dat er ook lichtpuntjes zijn. Letterlijk lichtpuntjes.
Lichtpuntjes die jouw pad met alle liefde willen verlichten, zodat jij ziet, voelt of weet wat jij nodig hebt.
Lieve jij, jij die daar ineen gedoken en vastgeketend aan je angst zit. Verzamel al je moed en kijk eens een heel klein stukje omhoog. En kijk eens heel voorzichtig tussen het duister om je heen. Welk lichtpuntje steekt op dit moment een hand naar je uit?