Tijdens onze vakantie, zijn er mooie gesprekken ontstaan, andere gesprekken dan die wij thuis hebben. Prachtig vind ik dat. Gesprekken over het ouder worden, van meer weer echtgenoot en echtgenote dan ouders van omdat de kinderen uit huis zijn.
Door mijn fysieke aangeboren beperking was ik in mijn kinderjaren een zorgenkind, althans zo werd ik gezien. En daar is een angst ontstaan.
Ik merk echter steeds meer dat dit tegen mij begint te werken nu ik ouder word. Ik durf steeds minder.
Mijn man zegt al jaren: ik help je graag, is geen probleem. Al jaren hoor ik hem niet. Ergens zit een gevoel van schuld, dat hij mij steeds moet helpen.
Dat zelfde gevoel ken ik. Ik was altijd een zorgenkind en ik voelde schuld naar mijn ouders.
Tijdens onze vakantie aan de rand van de infinitypool hoorde ik na jaren wat mijn man, al jaren tegen mij zegt als wij gaan duiken: het is geen probleem, ik help je graag.
Toen ik deze woorden binnen hoorde komen voelde ik iets van rust. Wij hebben elkaar gehoord en gevoeld.
Maar ik voel ook dat ik de angst en schuld van vroeger in liefde mag loslaten.
Horen is iets anders dan luisteren. Wij zijn het luisteren verleerd. Door de ratrace waarin wij leven maar ook door overtuigingen die voortkomen uit angst en schuld.
Wij mogen weer leren luisteren, naar onszelf en de ander. Zo ontstaan waardevolle verbindingen die jou en de ander zoveel waardevols kan brengen: rust, energie, ruimte en richting.