Ik bedoel echt rust nemen, letterlijk even afstand van alles.
Op 12 augustus overleed mijn moeder na een periode van ziekte. Na de begrafenis kwam ik tot stilstand en voelde ik hoe intensief de afgelopen weken, maar ook maanden, waren geweest. De emigratie van René naar Bonaire, die in korte tijd geregeld moest worden, tot het ziekteproces van mijn moeder... Maar ook mijn eigen proces niet te vergeten. En alles wat doorgaat: het huishouden, mijn praktijk en alle andere dingen die onverwacht op mijn pad kwamen.
Op 5 juli kwam ik terug van drie weken Bonaire. Even de batterij op kunnen laden, om vervolgens weer het systeem in en de drukkende energie die ik toch blijf voelen in Nederland ingezogen te worden. Ik ken mijn methodes van afstemming en bescherming, maar toch blijft er iets door de koker van mij gaan, en dat vind ik niet erg. Vaak raak ik dat kort daarna weer kwijt, zonder dat ik het soms merk.
In de zes weken tussen thuiskomst uit Bonaire en weer naar Bonaire ligt een heel pittig proces. Mijn moeder ging heel snel achteruit. Te snel... en voor wij het wisten kwam het moment dat de palliatieve zorg werd ingezet en het uit bed komen niet meer lukte.
De bal moeder werd zwaarder, maar ook de andere ballen wilden aandacht, gezien en gehoord worden. Vooral de bal: mijn fysieke lichaam. Vanaf de eerste dag dat ik uit Bonaire kwam, speelde mijn rug weer op. Zelfs tuinwerk werd (te) zwaar.
Het massagetraject waarin ik zat was pittig, maar ook heel fijn. Ik mocht loslaten, letterlijk fysiek. Oude zooi die ik niet meer wilde meezeulen, eigenlijk al lang niet meer nodig. Ik nam er afscheid van. En hoe mooi is het om de processen met mijn moeder die ik los mocht laten, ook te helen terwijl zij nog in leven was. Dat zij ook lichter naar het licht mocht gaan.
Maar dan de stilstand na haar overlijden. De vermoeidheid, het gemis, maar ook het geleefd worden door dit hele proces. En ik voelde al: dit ga ik niet oplossen met elke dag een theetje op de bank.
Wat dan belangrijk is, is om echt rust te nemen. Keuzes maken in wat wel en wat even niet. Is dat egoïstisch? Nee, dat is zorgen voor. Je behoefte en grens aangeven om jezelf te beschermen. Je holistische zijn heeft dit nodig om te herstellen, om daarna weer verder te kunnen in balans.
Een theetje op de bank is onderhoud daarna, na de echte rust.
Maar hoe doe je dat, echte rust pakken? Zoals ik al noemde: keuzes maken, niet voor even, maar voor een wat langere tijd.
Hier voel ik een ja-maar en een wat-als... Als jij omvalt, gaat alles gewoon door, geloof mij, ik heb het gezien en meegemaakt. Dus wees lief voor jezelf en verstandig, en maak keuzes:
- In je afspraken plannen voor een langere tijd.
- In wat voelt nu goed en wat nu niet, geef dit aan (je behoefte).
- In ik moet nu echt nee zeggen, anders (je (harde) grens).
- In wat heeft mijn holistische zijn nu en de komende periode nodig, en doe het dan.
- In ik mag even ontvangen in plaats van geven, pak de hand die zegt: wat kan ik voor je doen.
- …
Bovenstaande heb ik de afgelopen weken al toegepast, toen het echt heel slecht ging met mijn moeder. Ik heb afspraken afgezegd en extra hulp aanvaard. Omdat ik voelde: dit trek ik niet op de manier zoals ik het altijd doe. Ik ben gaan bijsturen tijdens de heftige periode waarin ik zat, om mijzelf te beschermen. Dat mag!
Ik keek naar de rollercoaster en dacht: als ik zo doorga, heb ik straks meer en langer tijd nodig om te herstellen en tot rust te komen. Dus ik maakte keuzes, niet altijd makkelijk, maar voor mij van groot belang. Zo ontstond er ook ruimte om samen met familie te zijn, want dat vraagt het proces soms, ook als je niet zoveel met je familie hebt: wat voelt goed en wat niet, handel daarnaar. Dat is ook zorgen voor jezelf en het voelen van (mentale) rust.
Hoe doe ik het nu verder? Ik kreeg vorige week een aanvraag voor een inzichtgesprek. Er was nog ruimte voor één afspraak, maar dat lukte niet, dus werd het doorgeschoven naar september. Normaal zou ik ruimte maken ten koste van mijzelf, dit heb ik nu niet gedaan. Er stond al weken een reis naar Bonaire gepland, daar ben ik nu, en ik werk even niet.
Ik schrijf alleen, geen online sessies of even invoelen. Ik neem mijn rust, omdat ik het nodig heb, mijn holistische batterij mag even opgeladen worden. En dat voelt fijn. Even niet geven, maar ontvangen: van de mensen om mij heen en het eiland, de eilandvibes... even twee weken zon, strand, zee en fijn gezelschap. Dat valt bij mij onder wat nu goed voelt.