Dinsdag parkeerde ik mijn auto en liep in stilte het terrein van het NoordenLicht op. Afgestemd op dat wat straks komen gaat. Mijn lichaam een healing geven. Niet alleen mijn energetisch lichaam, maar ook mijn fysieke lichaam… Mijn gedachten worden blij verstoord door de vrouwtjespauw die mijn aandacht vangt.
De afgelopen twaalf jaar heb ik heel veel aan mijzelf gewerkt op energetisch niveau: thema's aangekeken, familiestukken opgeruimd, er zijn voor anderen in de zorg maar ook in mijn praktijk. Maar mijn lichaam gaf de laatste jaren ook signalen af: loop niet zo hard, til niet zo zwaar, ik ben moe... Maar ik wilde het niet zien. Het lichaam dat mij vanaf mijn geboorte beperkingen heeft opgelegd, door mijn omgeving. Jij bent niet sterk.
Toen ook nog het schoolsysteem faalde in het dorp waar wij toen woonden, was het trauma geboren en zat het stevig verankerd in mijn energetisch systeem. Ik ging mijzelf daardoor bewijzen dat ik het wel kon... achteraf ten koste van heel veel: mijn fysieke lichaam.
Dan sta ik voor de praktijkruimte de Otter en stap mijn healingruimte binnen, zo voelt het voor mij. De vorige massage had veel beweging gebracht, nu mocht honing dat meenemen uit mijn energetisch systeem, maar ook uit mijn lichaam dat al heel lang niet meer meegedragen wil worden.
Tot 2014 leefde ik een leven vanuit het thema geven en ontvangen, waarin geven zwaarder woog dan ontvangen. Ik zag letterlijk de weegschaal die niet in balans was. Maar het was toen oké, ik droeg het omdat het oké voelde, gewoon zoals het was vanaf dat ik heel klein was en mij dit goed kon herinneren. Maar begin 2014 voelde het niet meer oké. De weegschaal begon het letterlijk te begeven onder het zware gewicht van het alleen maar geven.
De jaren die daarop volgden ging ik naar een healer en deed ik cursussen, workshops, en was ik autodidact. Ik veranderde langzaam door energetisch los te laten. Ik ging diep, zag regelmatig de bodem van de energetische put en voelde mij steeds beter.
Behalve mijn lichaam. Daar kon ik niet naar kijken en aan werken. Alles wat noodzakelijk was schoof ik voor mij uit: het komt later wel... Maar van die later kreeg ik spijt. De weegschaal kon het gewicht van het geven niet meer dragen en bezweek. Het was september 2023 toen ik uitviel op het werk met ernstige knieklachten, en een jaar later rugklachten. Ik kon mijn werk als verpleegkundige niet meer doen, en ook het werken op de camping was te zwaar.
Spondylolyse 2e graad in mijn onderrug herinnerde mij dagelijks aan wat ik jarenlang had genegeerd, terwijl de signalen er wel waren. Ik kon twee dingen doen: laten opereren, of echt naar mijn lichaam luisteren naar wat het nodig heeft. De spondylolyse gaat hier niet mee weg, maar een operatie geeft ook heel veel risico's.
Toen lag ik, vier weken terug tijdens de Magische NoordenLichtdagen, op de bank bij Marjon. O, wat voelde die massage heerlijk, en ook mijn lichaam schreeuwde: dit heb ik nodig…
De afspraak voor een massagetraject was gemaakt.
Daar lag ik voor de tweede keer op de bank. Dit had ik jaren geleden nog niet gekund, te zwaar, te pijnlijk. Maar nu was het moment daar om ook eindelijk los te laten wat het fysieke lichaam niet meer wil dragen. Het voelde al een tijd moe en op van het dragen... Ik besloot te luisteren naar wat het mij wilde vertellen.
Tijdens de massage kwamen beelden voorbij die al eens energetisch waren aangeraakt, maar die het fysieke lichaam nog vasthield in gewicht en in pijn. Stukken van toen ik klein was, een tiener, puber, maar ook jongvolwassen... geven aan alles en iedereen, mijzelf letterlijk klein houden. Door mijn aangeboren klapvoet stond mijn linkerkant ook schever dan rechts, dus mijn gevoelskant was altijd klein en is zich er ook naar gaan gedragen.
Het loslaten was er, pijnlijk, maar opgeven voelde in dit stadium niet juist. Mijn lichaam verdient het, het heeft lang genoeg gedragen wat niet meer paste, en is liefdevol teruggegeven op een mooie plek op het NoordenLicht. Wat ik energetisch niet meer hoefde mee te dragen, is ook liefdevol teruggegaan naar waar het mag zijn, om niet meer bij mij terug te keren. Ik mocht eindelijk mijn fysieke lichaam voelen. Het voelde fijn, alsof het wilde zeggen: welkom terug!
Mijn lichaam verdient het. Het heeft lang genoeg gedragen wat allang niet meer paste.
Als wij in het spirituele stappen, zoals ik dat noem, dan zijn wij vaak gefocust op de energetische stukken die wij met ons meedragen om te healen. Maar deze worden ook in ons fysieke en mentale lichaam meegedragen en verdienen ook aandacht. Vaak voel je daarna een healingcrisis of healingdetox... je lichaam heeft dan toch nog een extra liefdevolle ondersteuning ontvangen om ook los te laten wat het fysieke lichaam nog vasthoudt. Dat kan emotioneel pijnlijk zijn, maar ik weet nu wat er kan gebeuren als het genegeerd wordt. Dit heb ik mogen voelen.
Ik voelde letterlijk de zwaarte uit mijn lichaam glijden en zag regelmatig donkere drab uit enkele van mijn chakra's stromen. De moeheid uit mijn benen en een gevoel van opluchting vulden mij.
Heb ik spijt dat ik te lang heb gewacht? Nee. Het heeft zo moeten zijn, het mocht zo zijn. Er zijn nu hele diepe lagen in beweging gekomen die eerst op energetisch niveau, en licht op fysiek niveau, vrijgemaakt moesten worden. Dat zijn mijn stukken op mijn levenspad die op hun eigen tijd mochten loslaten, op het moment dat het klopte. Misschien voel jij nu hoe dit voor jou mag voelen.
Heel rustig loop ik over het NoordenLicht richting mijn auto. Moe, lichter, maar vooral trots op mijzelf. Trots dat ik weer een stukje lichter mag lopen op mijn levenspad, met inzichten voor de toekomst. Teruggegeven wat niet van mij was, wat ik niet meer wilde meedragen.
Dit liefdevol teruggeven is om daar te mogen landen. Ik ben hier niet meer verantwoordelijk voor, vrij van…
Twee pauwen kruisen mijn pad, alsof ze willen zeggen: voel je vrij om te gaan zonder ballast. Kies dat wat bij je past, dat is waar het fysieke lichaam het beste op gedijt.
In munay,
Wenda