Je bent heel goed in plannen, je agenda is je houvast geworden de afgelopen jaren. Het staat vol maar het is te doen, ook al mis je soms wat tijd voor jezelf, ach, wat moet ik ook met deze tijd voor mijzelf doen, vertel je jezelf steeds.
Maar steeds vaker merk je dat gebrek aan ruimte in je agenda je flink kan tegenwerken.
Je dochter belt je op en stelt voor om een dagje te gaan winkelen in Den Haag. Ja, superleuk denk je, en zegt: gaan wij doen.
Het is ook lang geleden dat jullie dit samen hebben gedaan. Maar je komt erachter dat je agenda zo vol zit dat de afspraak met je dochter pas over 2 weken kan plaatsvinden, hier baal je van.
Je gaat nadenken en kijken wat je kan omgooien in de planning zodat de afspraak eerder kan. Dat is lastig, in jouw ogen is alles belangrijk en ja, afzeggen of verplaatsen, wat vinden ze daar wel niet van. Maar ook wil je heel graag met je dochter een dagje winkelen.
Je brein maakt overuren om te bepalen welke afspraak kan ik verschuiven. En je betrapt jezelf erop dat je tegen jezelf zegt: leuk, een dagje weg met mijn dochter, maar wat een gedoe om het te plannen.
Dit moet echt anders de volgende keer, maar dat zeg je elke keer, besef je je ineens.