Je bent moe, al een hele tijd. Je weet waardoor dit komt maar toch besluit je telkens om door te gaan. Maar je lijf schreeuwt om rust.
Dit was mijn moment.
Ik wilde rust maar dat gunde ik mij niet. Mijn omgeving gaf mij deze rust niet en ik ging door, tot het moment dat mijn lichaam schreeuwde om rust. Ik was moe, had overal pijntjes die niet over gingen. Ik zocht overal naar oplossingen hiervoor behalve bij mijzelf.
Ik stond op een punt in mijn leven dat niets meer leek te kloppen. Mantelzorg die te zwaar werd, werk dat niet meer ging maar ook relaties die stroef liepen. Dit begon mij lichamelijk op te breken. Ik zag dat ik dingen deed voor mijn omgeving, omdat ik had geleerd dat dat zo hoorde. Klaarstaan voor een ander maar ook dat blijven doen omdat het financiële zekerheden gaf. Ik hield het niet meer vol.
Toen ik eindelijk mijzelf rust gunde, wat niet eenvoudig was, merkte ik hoe moe ik was, hoe lang ik was doorgegaan terwijl het niet meer klopte. Toen ik dat begon in te zien en keuzes voor mijzelf ging maken merkte ik dat ik mij beter voelde, minder moe, minder hoofdpijn en ik had eindelijk tijd voor dat wat ik leuk vond om te doen.
Zolang je blijft doorgaan in de ratrace die de omgeving van jou vraagt zal je moe blijven. Echter, deze druk komt vaak van jezelf voort, niet van anderen. Wat je omgeving aangenaam vindt, voedt je innerlijke behoefte niet en wat je werkelijk nodig hebt.
Herken je jezelf in dit verhaal en voel je dat verandering nodig is? Je kunt altijd een gratis inzichtgesprek inplannen.