Het was augustus 2023. Ik zat thuis met fysieke klachten: chronische rugpijn, een pijnlijke knie en dyspepsie in mijn maag. In mijn werk als verpleegkundige had ik al een stap terug gedaan door van de afdeling naar de flex te gaan. Maar mijn lichaam trok het niet meer, en daar had mijn ego wat van gevonden.
Het werk was fysiek zwaar geworden. Ik was blij als er een stagiaire meeliep, dat zegt al genoeg. Mijn lichaam fluisterde al een hele tijd: dit is niet goed. Maar opgeven was geen optie. Het was mijn droom en die was nog niet klaar. Ik sloopte mijn lichaam volledig en had dat er graag voor over, want er moest gewerkt worden. Inkomen voor mijn droom, vakanties en andere dingen.
Ik heb altijd al slecht voor mijn lichaam gezorgd, niet in de zin van persoonlijke verzorging maar in wat noodzakelijk was. Mijn steunzolen voor mijn klapvoet waren al lang aan vervanging toe maar ik vond dat het nog wel kon. Werken aan het bed was te zwaar maar ik dacht: gewoon doorgaan, ik hou het wel vol.
Tot mijn knie, rug en maag echt aangaven: nu is het stop. Ik kon letterlijk niet lopen en niet eten. Maar nog duurde het even voordat mijn ego begreep dat het niet meer ging.
En toch was het weer het ego dat vond dat ik moest werken. Mijn bedrijf zat in de opbouwfase, dus om inkomen te hebben moest ik van mijzelf aan de bak. Mijn lichaam was het daar niet mee eens, maar dat hokje sloot ik even. Dat had ik beter niet kunnen doen.
In januari 2024 ging ik aan de slag op een camping. Receptiewerk en schoonmaak. In de eerste maanden moest de camping seizoensklaar gemaakt worden, veel schoonmaak erbij. Dat lukt wel, zei het ego. Doe maar niet, zei het lichaam. Ik luisterde naar het ego, want ja: inkomen.
Het ging niet lang goed. Ik kreeg zulke rugpijnen dat ik bijna niet meer kon lopen. Ik heb het seizoen afgemaakt en in de winter twee dagen op kantoor gewerkt. In maart 2025 heb ik besloten te stoppen met de camping en voor mijn bedrijf te kiezen.
Mijn lichaam was heel erg blij. Mijn ego moest er even aan wennen. Maar het gaf mij zoveel: ik deel mijn werktijden zelf in, ik werk vanuit huis, het is geen lichamelijk werk. Ik ervaar rust in mijn lijf en in mijn hoofd. Het klopt op deze manier.
Het heeft even geduurd voordat ik dit juiste pad heb gevonden. Ik heb wel blijvende chronische rugproblemen, maar die kan ik zelf goed behandelen.
Ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren in plaats van mij te laten leiden door mijn ego, dat inkomen, vakanties en andere leuke dingen heel belangrijk vindt. Die mogen er ook zijn, maar niet ten koste van wat het meest belangrijk is: gezondheid. Die is onbetaalbaar.
Het is een harde les geweest, maar ook nodig om een ander pad te kiezen dat beter bij mij past. En alles klopt nu.
Luister naar wat het allerbelangrijkste is: je gezondheid. Deze is niet te vervangen. Op een gegeven moment is het klaar en mag je doen met wat jezelf veroorzaakt hebt, en dat is vaak niet terug te draaien.
Heb je dat er voor over? Is dat status, een groot huis of een vakantie waard?