Daar zit je dan. Op de bank, een kop koffie in je hand en een koek op het bordje voor je. Je kijkt naar het haardvuurtje dat knappert in de hoek van de kamer en je slaat een deken om. Want ja, in de herfst is het toch wat kouder. Ook al staat de kachel aan, je voelt je gewoon wat kouder. Dat kan, zeg je tegen jezelf.
En dan denk je terug aan de zondagen van toen. Door de week was het werken, halen, brengen en verplichtingen. Maar de zondag was van jullie. Het huis vol, spelende kinderen, gezelligheid. De koekjes die je samen met ze bakte, de boeken die je met ze las, alles waar je door de week niet aan toekwam. Bezoek dat langskwam. Of 's avonds even met je partner samen op de bank een filmpje kijken als de kinderen op bed lagen.
Ook toen de kinderen groot waren deed je leuke dingen met ze. Ze kwamen met verhalen over hun eerste vriendjes en vriendinnetjes, over schoolprojecten die op het laatste moment nog digitaal ingeleverd moesten worden. Waar jij dan nog mee hielp, avonden en avonden, omdat het af moest.
Daar kijk je nu met een glimlach op terug. Een heerlijke periode, die ook vaak gekenmerkt werd door rennen en vliegen. De verjaardagspartijtjes, de zwemlessen, de afspraken met vriendjes en vriendinnetjes, vrij nemen als de kinderen ziek waren.. Ach, als je erop terugkijkt denk je: ik deed het graag.
En nu zit je hier op de bank en vraag je je af.. ik voel mij leeg. Ik voel mij leeg nu iedereen is uitgevlogen. Alles om mij heen is uitgevlogen, zo voelt het. En ik zit hier. Ja, wat doe ik hier eigenlijk?
Voor wie doe ik er eigenlijk nog toe?
Morgen mag je weer aan het werk en zie je je collega's weer. Dan begint de week opnieuw, een week die altijd gevuld is met afspraken, planningen, rennen en vliegen. Zo druk dat je er niet bij stilstaat. En voor je het weet is die week alweer voorbij en zit je hier weer. Op de bank, met je koffie en met die gedachte die steeds terugkomt: voor wie doe ik er eigenlijk nog toe?
De leegte zat er al
En misschien zie je het dan. Die leegte is niet ontstaan toen de kinderen uitvlogen. Die zat er al. Je had het alleen te druk om haar te voelen.
Ik ken dit. Mijn zoon is het huis uit en ook ik voel die leegte: voor wie ben ik er nog? Maar als ik eerlijk ben, ken ik die vraag al veel langer.
Begin veertig voelde mijn leven als een ratrace. Ik deed alles. Een gezin, een man, een eigen bedrijf en ook nog de mantelzorg. Ik was de spil in het gezin, iets wat jij misschien ook wel kent. Ik voelde echt: ik ben er voor iedereen en als ik uitval dan draait het niet verder. Dan stort alles in. En ja, wie moet het dan doen?
Toen besloot ik te stoppen met mijn bedrijf en te kiezen voor iets wat ik echt leuk vond. En het ging gewoon verder. Het netwerk om mij heen sprong bij, de opa's en oma's en mijn man. Dat kon gewoon.
Eigenlijk zat het vooral in mijn hoofd. Ik dacht: als ik het niet doe, dan gebeurt het niet. Dat komt uit mijn opvoeding, maar ook uit het belangrijk willen zijn. Klaarstaan voor alles en iedereen en daar ook voldoening uit halen. Ik doe het wel, want ja, dat doet goed.
Want ondanks alle liefde die ik voelde, voelde ik mij ook best alleen. Ik zorgde wel voor iedereen, maar ik miste iets. En dat is de leegte die ik bedoel: ik miste iets wat mijzelf echt gelukkig maakte, iets wat ik echt leuk vond om te doen. Mijn onderneming voelde al een hele tijd niet meer leuk. De hele ratrace voelde als noodzakelijk, maar ook als leegte.
Toen ik dat losliet en koos voor iets wat ik echt leuk vond, kwam er rust. In het gezin maar ook in mijzelf. Het gaf mij energie, ook al was het best zwaar. Dat was een hele belangrijke verandering voor mij.
"Kom je negatief moe thuis, of moe maar heel positief?"Wenda Kral
Hoe kom jij thuis?
Kijk eens naar wat je de hele dag doet. Waar sta jij nu? Welke leegte voel jij als je die werkzaamheden doet? En wat heb jij nodig om weer energie en rust te krijgen?
Met energie bedoel ik niet dat je nooit meer moe thuiskomt. Stel dat je een andere baan gaat zoeken, dan kun je nog steeds moe thuiskomen. Maar hoe kom je thuis? Kom je negatief moe thuis, of moe maar heel positief? Moe van iets wat je energie geeft, zodat je 's avonds ook nog iets kunt doen. In plaats van dat je thuiskomt, gaat zitten en denkt: ik kan vanavond helemaal niks meer.
En met rust bedoel ik vooral de rust in je hoofd. Niet meer piekeren, niet meer die leegte voelen, niet meer denken: voor wie doe ik er eigenlijk toe?
Dat is wat ik het meest heb ervaren toen ik echt die stap zette. Zo van: weet je, nu doe ik het echt niet meer op deze manier.
Wat ik ook merkte: de omgeving beweegt mee. En ik voelde heel sterk: wie wil ik eigenlijk om mij heen? Dat ga je namelijk ook ervaren. Op een gegeven moment merk je: van jou krijg ik energie en van jou ook, maar van jou en jou niet. En gaandeweg denk je: dat wil ik ook gewoon niet meer.
Dat heb ik natuurlijk niet alleen gedaan, ik heb heel veel hulp gehad. De stap die ik zette was niet makkelijk. Maar nu ik hem gezet heb, voel ik echt: jeetje, ik had dit veel eerder moeten doen. Waarom heb ik zo lang gewacht?
Herken jij dit?
Voel jij dit ook? Ervaar jij dit ook zo? Plan dan een inzichtgesprek en drinken wij samen een kop thee en kijken wij eens wat er bij jou speelt en wat ik voor jou kan betekenen.
Raakt dit je aan?
Plan een gratis inzichtgesprek en ontdek wat sjamanistische healing voor jou kan betekenen.