Daar zat ik en keek erna. Het eerste dat in mijn opkwam: hij is niet gelukt, er zitten deuken in.
Mijn eerste workshop ratel maken bij mijn vriendin Renate, nu precies 2 jaar geleden. Ik wilde graag een ratel voor mijzelf en om te gebruiken in mijn praktijk, niet voor de sier maar echt als tool om mee te werken.
Er was eerder al een mooie Damherthuid tot mij gekomen. Hier gingen wij een ratel van maken. Het proces ging prima, bloed, zweet en tranen, maar dat hoort bij een proces van creatie, verbinding en het totaal niet handig zijn met naald, draad en een ballon.
Maar toen de ballon doorgeprikt werd, zag ik mijn creatie indeuken. Niet dat het proces niet goed was gegaan maar dit mocht er voor mij ontstaan.
Wij zijn hierop gaan voelen, in wat ik mocht zien en waarom deze ratel zich op deze manier aan mij wil verbinden: Ik ben niet perfect, maar ben ik wel krachtig met een zachte ondertoon.
Perfectie was heel lang mijn kern met de overtuiging: het moet perfect anders tel je niet mee in deze maatschappij. Een overtuiging dat groeit als je stappen maakt in een maatschappij die dit van je verwacht.
Ik heb steeds beter geleerd om de perfectie los te laten die niet meer bij mij past. En dit geeft mij zoveel rust en energie, die ik nu voor andere dingen overhou.
Graag nodig ik jou uit om eens stil te staan bij: waarom moet iets schoner dan schoon? Waarom moet iets beter dan dat het al is? Waarom moet jij een masker opzetten als jij je verdrietig voelt?
Wat voor mij aards en fysiek de ratel is en wat dit voorwerp mij vertelde over mijn proces, wat is dat voor jou?
Welk voorwerp laat jou iets zien of voelen waar je even stil bij mag staan?
Voel je dat de druk van perfectie je belemmert om werkelijk jouw pad te lopen? In de rust van mijn praktijk in Gieten of online kijken we samen naar wat er in de vertraging naar boven komt.