De steelpan en ik. Nee lieverds, dit gaat niet over een gevallen steelpan of een klap. Dit gaat over mijn relatie met de Ster De Grote Beer.
Vroeger stond mijn bed onder het raam. Elke avond voor het slapen moest ik de steelpan zien. Wist ik veel dat dat de Grote Beer heette.
Elke avond zocht ik hem op. Mijn rustpunt voor het slapengaan. Ergens zocht ik toen de verbinding zo voelt het, als ik nu vanaf een afstand naar kijk. Mijn rustpunt om de dag af te sluiten.
Toen stond ik er niet bij stil. Het voelde fijn, vertrouwd en dus ik deed het. Maar nu als ik er als volwassene op terugkijk, zie ik wat het was.
Het beredeneren waarom het toen zo fijn was. Dat misschien nu voelt als een gemis van dat fijne gevoel, dat ik als kind mocht hebben en ervaren.
Van ons als volwassen wordt veel verwacht. Maar hoe zou het zijn om even weer het kind in je te voelen? Geen beredeneringen, geen verwachtingen maar gewoon iets mag er gewoon zijn.
Mijn uitnodiging aan jou: wat, waar of iets gaf jouw als kind een heel fijn, vertrouwd of speels gevoel? Iets wat er gewoon was.
Voel jij een vastzittende onderliggende emotie die om aandacht vraagt? Plan dan een gratis inzichtgesprek en laten wij samen eens kijken.