Voor wie doe ik er nog toe?

Je staat in de supermarkt rond etenstijd en het is druk, iedereen loopt je voor de voeten en blijft midden in het gangpad staan. Voor je staat iemand al een poos te zoeken in het schap waar jij nu net moet zijn. Waarom doe ik dit nu eigenlijk nog, mopper je in jezelf. Terwijl je de neiging krijgt om te roepen tegen diegene voor je: heb je nu gevonden wat je zoekt? Je zucht en voelt: dit is weer zo'n dag.

De dag die goed begon, een kopje koffie om even wakker te worden, gezellig samen kletsen over de dag die op het punt staat te beginnen. Je neemt net een slok van je koffie en vraagt aan je partner: wat doen wij vanavond met het eten? Wij halen wel even wat simpels van de supermarkt, zegt hij, lekker makkelijk voor een keer. Ha fijn, dacht je nog, hoef ik niet te koken en nemen wij meteen wat voor in de avond mee, hè gezellig, dacht je nog.

Je bent op je werk om 16.30 uur en krijgt een appje: ik eet vanavond niet thuis, ik ga met collega's nog even wat borrelen en daarna eten, een spontane actie, dat vind jij niet erg toch? Je staart naar je telefoon en denkt: dit vind ik wel erg, maar ach, ik gun hem dit ook. En voor je het weet typ je: nee hoor, veel plezier vanavond, ik red mij wel.

Je staat nog steeds bij het schap en ja hoor, er komt beweging in diegene voor je. Ze loopt weg en heeft niets gekozen. Je schudt je hoofd en pakt wat je zoekt. Je loopt de winkel uit met een paar broodjes, beleg, chocolade en snoep. Je stemming is net zo als de temperatuur buiten, frisjes.

Je komt binnen in een leeg huis, het is al vroeg donker en binnen voelt het kil. Even later zit je daar alleen aan de eettafel je broodje te eten. Je bent moe van je lange dag en kan dit met niemand delen en je denkt: voor wie doe ik er eigenlijk nog toe?

In de avond zit je alleen op de bank met de chocolade en het snoep en je kijkt een serie. Maar steeds dwaal je af met je gedachten naar het appje van je partner en je reactie daarop. Ik word niet serieus genomen, gaat er even door je heen, waarna je al snel denkt: maar dat ligt aan mijzelf, zoals altijd. Je neemt een stukje chocolade en probeert je weer te focussen op de serie die je kijkt.

Ook ik heb in de winkel gestaan, alleen aan tafel met een broodje gezeten en daarna met chocolade en snoep op de bank, verdrietig omdat ik de leegte voelde van niet serieus genomen worden. Ik gaf steeds anderen de schuld van die leegte, maar ik creëerde het zelf, alleen was ik mij daar lang niet van bewust. Totdat ik op een dag alle ballen die ik hooghield als stuiterballen op de grond zag kletteren en dacht: ik doe dit echt helemaal zelf.

Er moest iets veranderen, niet de ander maar mijzelf, daar begon mijn zoektocht naar het hoe en waarom. Tranen die vloeiden, emoties die de ruimte kregen, maar ook de tijd die het kostte, die tijd gaf ik mijzelf. De tranen en emoties lieten mij zien wat er gebeurde als ik voor anderen bleef kiezen. Nu vertel ik de ander wat ik ervan vind als zij opeens iets anders willen dan afgesproken, ik waai niet meer met alle winden mee.

Ik deed het wel met hulp, maar ik moest zelf aangeven wat ik wilde. Dat vond ik lastig, dat had ik niet geleerd. Regelmatig hoorde ik ook de stem van mijn ouders in mijn hoofd. Maar uiteindelijk koos ik en vond ik het werk dat mij laat voelen: dit is wat ik wil en wat ik kan betekenen voor een ander. En dat is wat ik jou ook gun.

Ik luister graag naar jouw verhaal met een kopje thee en iets lekkers, in mijn praktijk of online. Stuur mij een berichtje of maak een afspraak via de link voor een gratis inzichtgesprek.