Daar voelde ik mij, in een deel van jou... mijn voorouders
Met mijn voeten in jouw vak, waarin langzaam de fysieke connectie overging naar het energetische. Jouw energie voelbaar, gekriebel op mijn hoofd en jouw hand op mijn schouder. Een deken van warmte en liefde die ik door mijn lichaam voelde gaan die bleef hangen in mijn hart en onderbuik.
Jouw energie, jouw leven, jouw keuzes, jouw pijn, jouw verdriet, maar ook jouw kwetsbaarheid, jouw vreugde en jouw kracht stromen door elke ader mijn lichaam. Ik voel ze dagelijks, ik leef ermee, vanaf dat ik geboren werd en ver daarvoor.
Jouw keuzes in jouw leven, leven voort in wie ik ben. De vraag op een blokkade in mij voelde ik een antwoord in jou. Jouw zachte fluistering om ons weer te laten zijn wie wij echt zijn.
Een lijn van druïden, heksen en medicijnvrouwen die het voelden maar niet durfden omdat het niet mocht. In stilte deden waar zij hun kracht voelden maar waar het stopte in zichzelf. Uit bescherming voor zichzelf en wie zij liefhadden.
Maar nu fluister jij naar de blokkade diep in mij. Het is tijd, bevrijd jezelf, bevrijdt ons. Laat ons zijn wie wij mogen zijn, anders maar niet verkeerd.
Daar in het bos van het NoordenLicht, in jouw vak voelde ik mij, in een deel van jou. Zo sterk en zo dichtbij. Zo warm en zoveel liefde. Lieve oudgrootmoeder, jouw aanwezigheid voelt als een warme deken die ik koester en voor altijd lief zal hebben.