Je staat voor je boekenkast en denkt: deze moet ik nodig eens opruimen. Er staat veel in, te veel, en alles door elkaar. Het ziet er chaotisch uit. Je moet lang zoeken voordat je het juiste boek gevonden hebt. En tijdens het zoeken kom je weer boeken tegen waarvan je denkt: o, dat is ook interessant. Zo kan het gebeuren dat je niet vindt wat je zoekt, omdat je afgeleid bent door wat je op dat moment tegenkomt. Dat komt wel als…
Misschien herken je dit ook wel in je hoofd. Chaos op momenten dat je naar antwoorden zoekt, moe bent of in de verkeerde energie zit. De boekenkast die je ego heet voelt dan overprikkeld, overheersend en vol.
Je weet dat je daar al lang eens mee aan de slag moet gaan, maar telkens is er een uitweg om het niet te doen.
Ik doe het als ik vakantie heb.
Ik doe het als ik weekend heb.
Ik doe het als ik een gaatje in mijn agenda kan vinden.
Ik doe het als het juiste moment daar is.
Ik doe het als ik het echt voel.
Als is een prima escape, zo voelt het soms. Het voelt als een geaccepteerd uitstel: je hoeft iets niet te doen, je mag het voor je uit schuiven, en dat voelt dan oké.
Maar als geeft geen antwoorden, het geeft twijfel. Wat als... wat zegt dat? Niets. Het is geen ja en geen nee. Maar toch leidt het ons in ons leven, aangedreven door het stemmetje in ons hoofd. Bij veel dingen die spannend of nieuw zijn: ja, maar wat als…
Wat als geeft geen antwoorden. Het geeft alleen twijfel.
Lang heb ik geluisterd naar wat als. Het gaf mij een soort veiligheid: ik hoefde niets te doen, niet te kiezen, geen stap te zetten die spannend voelde. Maar wat als voelde ook als in de cirkel blijven, op de automatische piloot, blijven hangen in situaties die niet meer pasten. Wat als gaf altijd de doorslag, gevoed door angst.
Toen ik een goed gesprek aanging met wat als, veranderde er veel. We accepteren elkaar nu, en ik ben daar heel blij mee. Is het makkelijk? Nee, absoluut niet, want het laat graag nog van zich horen. Maar ik wil blijven groeien, dus ik weet waar ik het voor doe.