Je bent in je opleiding en je baan gerold, en dat doe je nog steeds. Misschien verschillende banen en opleidingen waarin jij zelf als hardwerkende vrouw meer hebt gezet. Het gaf je voldoening, status, en je kon bijdragen aan de hypotheek en vakanties met je gezin. Je deed het, dag in dag uit, jaar in jaar uit.
Maar of je het werk zelf leuk vond, dat was nooit de vraag. Er moest brood op de plank komen, en dat deed je. Punt.
Ik ken dat gevoel. Voordat ik deed wat ik nu doe, werkte ik ook jarenlang in banen die mij niets gaven. Ik herinner mij een moment scherp: ik kijk op van achter mijn bureau. Ik zie hem staan, gehaastheid weerspiegelt zijn houding, zijn ogen wanhopig. "Ik ben hier niet zo goed in," zegt hij. Ik kijk naar het papier dat nu voor mij ligt. Shit, denk ik: dat is niet even, vriend. Ik kijk hem aan en glimlach. "Tuurlijk doe ik dat even voor jou, geen probleem." Met een zucht schuif ik waar ik mee bezig ben aan de kant en begin eraan. Na een half uur is mijn stemming gedaald tot het vriespunt. Dan staat er opeens een collega voor mijn neus. "Gaat het wel goed met je?" vraagt ze. "Ja, hoezo," antwoord ik. "Nou, je bent de laatste tijd zo kort en prikkelbaar." Ik voel mijn stemming nog kouder worden en zeg niks. "Ach," zegt ze, "het zal misschien wel aan de periode van het jaar liggen," en loopt weg. Met een diepe zucht verdiep ik mij weer in waar ik mee bezig was. Na twee weken zat ik weer bij het uitzendbureau. Dit was al de zoveelste baan dit jaar waar ik niet vond wat ik zocht.
Ik verdiende geld voor hypotheek en vakanties. Maar het werk zelf voedde mij niet. En dat merkte niet alleen ik, dat merkte iedereen om mij heen. "Wat wissel jij vaak van baan," zei iemand. Een ander zei: "welke werkgever in Groningen heb jij nog niet gehad." Het waren wake-upcalls die ik toen niet hoorde. Nergens voelde ik: ja, dit is mijn baan.